و مزد بخواهد . اگر يك بار براى كار مزدى قرار دهد و بار ديگر مزد ديگر دويمى معتبر است . اگر مزد براى عملى قرار دهد كه بايد گروهى در آن فراهم آيند و هر يك بعض آن را انجام دهد مانند آن كه سنگ بزرگى را از راه بر دارند مزدى كه قرار دهد مشترك ميان همه آنها است و اگر كارى است كه هر يك نفر مىتواند انجام دهد مانند آن كه درختى آبيارى كنند و چند درخت موجود است مزد مقرر براى هر يك على حده است . اگر بگويد هر كس گم شده مرا از چهار فرسخ راه بياورد مبلغى معين مىدهم و او از يك فرسخى بياورد ربع مبلغ را مستحق است . اگر مالك بگويد من چنين كارى نخواسته بودم و عامل بدون درخواست من انجام داده قول او مقدم است با قسم و عامل مستحق پاداش نيست و اگر بگويد من براى اين عمل پاداش قرار ندادم بلكه براى آن عمل بوده كه عامل انجام نداد هم قول او مقدم است و اگر در مقدار پاداش اختلاف باشد باز قول مالك مقدم است و چون سوگند ياد كند اجرة المثل بايد داد مگر آن كه خود عامل اجرتى كه ادعا كرده است كمتر